Het ritme veranderde.

Eerst liep ik langzaam, nogal waggelend met tien knijpers aan mijn lippen naar de grote spiegel. Jij hield me vast. Ik keek. Het leek alsof er een mist voorbij trok.

Je trok me mee terug naar de kamer. Wat ik me vanaf dat moment herinner zijn flarden.

Knijpers op mijn tepels. Het ritme van je hand op mijn billen. Een dreunende kadans die dwars door me heen ging. Harder, steeds harder. En ik zonk dieper, steeds dieper.

Later, op de bank. Ik lag op mijn rug, wijdopen. Je toornde hoog boven me. Weerloos, machteloos, klein, keek ik naar je op. Je zei dingen , maar ik hoorde ze niet echt. Ik keek naar je ogen. Die spraken. Jij mocht het zeggen. Bepalen.

Je handen. Meedogenloos. Ik kronkelde. Keek niet meer. Pijn, geiligheid, genot. Wirwar van gevoelens die door elkaar heenstroomden. Kleuren, geuren. Opening van het hart. Liefdesgolven die me overspoelden. Zintuigen die op scherp stonden, op jou gericht waren.

Dan… een sprong in de tijd. Hoe laat? Hoe ik er gekomen ben…? Ik weet het niet meer.

Nacht.

Het bed, mijn boudoir, de lichtjes, het rode voile gordijn met zijn gouden borduursel. Je vingers in mijn openingen, overal. Je trok aan mijn haren, hard.

Alsof ik in een enorme wasmachine van zintuigelijk genot aan het ronddraaien was. Die me schoon maakte, zó schoon. Zuiverheid die onder alle lagen zat. The mindless lightness of being. Geen gedachten, geen maren, alleen maar zijn. Alleen maar voelen, ervaren, beleven.

Langzaam wegzakken in de roes. Samen in slaap vallen. De geur van de beginnende herfst die naar binnen stroomde en liefde, eindeloze liefde.

’s Ochtends scheen alweer de zon.

Van mij mag die indian summer héél lang duren.

Ik lag op de bank bij te komen van het orgasme dat je me net bezorgd had. Het was nog steeds warm in de kamer ondanks het open raam. Mijn huid plakte onder mijn corset, de binnenkant van mijn dijen voelden kleverig en mijn klitje klopte. De geur van zwoele herfst vermengd met mijn eigen geil drong in mijn neusgaten naar binnen. Je gaf me een lange zoen terwijl je zacht aan mijn haren trok en bijna kwam ik wéér klaar…net op tijd trok jij je terug. Ik voelde me een beetje zweven, maar de avond was nog jong en ik wist dat er nog meer kwam, véél meer.

Vaag werd ik gewaar dat je in je tas aan het rommelen was.

‘Jij komt me nét iets te snel klaar, blijkbaar moet ik daar wat aan doen.’

Je gebaarde dat ik mijn benen verder uit elkaar moest leggen. Mijn hart bonkte. Wat was je van plan? Wat ging je met me doen? Ik vond het een beetje eng, maar ook héérlijk om te weten dat jij de regie had, dat ik alleen maar hoefde te ondergaan. Ik had er alle vertrouwen in dat je me kon bespelen zonder over mijn grenzen heen te gaan, dat je me zou uitdagen grenzen te onderzoeken. Met een zucht van spanning, geilheid en nieuwsgierigheid voldeed ik aan je gebaar. Je knikte tevreden.

Knijpers.

Nooit had ik gedacht dat ik knijpers of klemmen op mijn schaamlippen of tepels kon verdragen. Ik hield niet écht van pijn, dacht ik. Was meer een meisje van de mindplay, opdrachten, bondages en af en toe wat speelse klappen met zweep of hand. De laatste maanden waren we steeds verder gegaan en had ik eindelijk geleerd me schaamteloos over te geven aan mijn geilheid, aan de roes die pijn me bezorgde. Dus de knijpers bezorgden me geen angst.

Ik had het al op mezelf uitgeprobeerd, we hadden het al eerder gedaan dus dát was het allemaal niet. Maar er hing iets in de lucht, iets dat me zei dat het vanavond verder zou gaan. Dat er heel wat van me geeist zou worden. De gedachte alleen al wond me mateloos op, naast een licht gevoel van angst. Overgave is loslaten hield ik mezelf voor.

Je pakte een klein leren touwtje en duwde het in mijn kut. Ik voelde het nauwelijks en ik vroeg wat je deed.

‘Dit,’ zei je met een sadistische grijns om je mond, en duwde het touwtje verder mijn natte kut in.

‘Als dat alles is,’ dacht ik. Blijkbaar straalde ik dat uit, want met een ruk trok je het touwtje uit me en ik voelde het ruwe leer licht schuren langs mijn schaamlippen.

Razendsnel plaatste je knijpers op mijn lippen. Nog voordat ik aah, oeh, oooh kon roepen, zei je; ‘Hoeveel knijpers heb je nu?’

‘Eh…,’ zo snel mogelijk telde ik in gedachten, ‘acht!’

‘Fout! Het zijn er tien!’

Mijn wangen gloeiden.

‘Ga maar staan.’

Met moeite kwam ik uit mijn comfortabele positie, de knijpers klapten tegen elkaar en ik voelde me licht gegeneerd omdat het me niet lukte om zo elegant mogelijk op te staan.

‘Benen wijd.’

Ik deed meteen wat je zei. Het liefst was ik in je armen gevallen, had de warme troost van je lijf gevoeld.

Je bond om iedere dijbeen leren touwtjes en zette daarna de knijpers eraan vast zodat mijn schaamlippen wijd open stonden. Je inspecteerde met je vingers mijn kutje en likte daarna mijn vocht van je vingers. Ik kon niks doen, mocht niets doen, behalve dit alles ondergaan.

Je keek met een tevreden blik naar je werk.

‘Wil je het ook zien?’

Ik knikte.

‘Loop maar mee.’

Het was één van die avonden dat de warmte van de dag nog in de kamer hing. De voile gordijnen dansten zachtjes in de wind van binnen naar buiten en weer terug. De geur van beginnende herfst. An indian summer.

Jij zat naast me op de bank met je leren motorbroek nog aan. We hadden elkaar net omarmd, begroet, gekust. Je was bezweet van de reis. Ik gaf je een koel biertje uit de ijskast, wat je gretig naar binnen klokte. Ik strekte mijn benen op de bank zodat ze een beetje over jouw dijen lagen en keek naar je. Eindelijk was je er dan.

We praatten wat, over de reis, over de dag. Je ogen gleden langs mijn corset, mijn rokje, mijn kousen. Ik spreidde vanuit het niets mijn benen. Alsof het zo moest zijn. Je nam een slok van je bier en deed alsof je het niet gezien had.

Gelukkig.

Ineens keek je me doordringend aan. Je vroeg me iets maar ik hoorde het niet. Of hoorde ik het wél? Ik weet het niet meer. Ik wilde me verbergen. Mijn ogen prikten en ik schoof een beetje naar achter, naar de leuning van de bank. Mijn huid schuurde onder het leren corset. Ik zweette ook nog.

‘Nou, geef eens antwoord.’

Je ogen. Dwingend.

Ik opende mijn mond, wilde zeggen dat ik de vraag niet had verstaan. Maar mijn mond klapte open en dicht, open en dicht, als een vis op het droge. Ik wilde wel antwoorden, iets zeggen, maar kón het niet.

Vastgenageld, opgenomen in de immense draaikolk van mijn gevoelens. Ik wilde je plezier doen, verleiden, maar ook teasen, uitdagen tot er méér kwam, méér, méér…

Tegelijkertijd kon ik niet meer helder denken. Ik had al zo lang gewacht dat ik me maar al te graag wilde voegen, me overgeven. Mijn hart opende zich en een immens gevoel van liefde stroomde door me heen. Je mocht alles met me doen, álles!

Mijn geest speelde spelletjes met me, want mijn gevoel mocht dan stromen, mijn mind zei; voor even, voor nu, voor deze ene seconde mag hij alles doen wat hij wil. Daarna niet meer, natuurlijk!

Onbewust had ik mijn benen weer tegen elkaar aan gelegd en jij greep mijn ene been en duwde het weer opzij.

‘Open houden.’

‘Je benen zijn van mij, je kut is van mij, of niet soms?’

Een gloeiende warmte steeg via mijn wangen omhoog. Een stroom van tegenovergestelde gevoelens die me altijd zo opwinden. Ja, ik wil van jou zijn en nee, natuurlijk ben ik niet écht van jou. Maar je was nog niet klaar.

‘Jij mag dit lichaam beheren als ik er niet ben, maar als ik er ben heb je te doen wat ik zeg. Begrepen?’

Ik kon niet anders. zacht…’Ja’

Ja gráág, niets liever dan dát! Ik wil me overgeven, geven, neem me zoals je wilt… schaamteloos, maar ook vol van schaamte omdat ik dit wil, omdat dit verlangen er is.

Je keek me recht aan. Alsof je mijn gedachten las, dwars door mijn ziel sneed met je blik.

‘Doe je slipje uit.’

Met moeite worstelde ik me liggend uit het kanten slipje. Het laatste stukje hielp je mij. Je voelde aan het kant, rook eraan.

‘Wat ben jij nat! Misschien moet je zélf ook maar eens voelen hoe nat je bent.’

Je aaide met het slipje over mijn gezicht , propte het half in mijn mond. Ik proefde mijn eigen geil nog lauw van mijn kut.

‘Voel je het? Voel je wat voor geil sletje je bent?’

Ik knikte en voelde me weerloos, machteloos en ik vond het héérlijk! Je gooide het slipje op de grond en begon me te vingeren. Vrijwel onmiddellijk kwam ik klaar.(oorspronkelijk verhaal oktober 2006)

21-08-2006 Soms schreeuwt mijn hart je naam. Een wanhoopskreet. Dan kijk ik naar de lucht voor een teken van leven. Maar die blijft blauw, of grijs, soms onheilspellend donker, dan weer helderlicht. De hemel zit daar achter en blijft voor mij hermetisch gesloten.

Zeven jaar. Al bijna zeven jaar is het alweer dat je dood bent. En soms overvalt me dat rauwe gemis. De pijn is dan net als in het begin. Diepe sneden die door mijn ziel worden getrokken, keer op keer. Hoe leg je dat uit aan iemand die dat zelf niet heeft meegemaakt?

Sommige mensen zeggen dat ik je niet loslaat, dat ik me vastklamp aan spullen, herinneringen. Hoe leg je uit dat je sommige herinneringen niet wil loslaten? Het is net alsof door mijn herinneringen aan jou jij nog een beetje doorleeft. Samen met mij.

Loslaten, het is zo’n clichéwoord dat ik zelf ook weleens gebruik. Zo makkelijk gezegd om rauwe pijn van een ander of jezelf niet aan te willen zien, of te doorleven. Soms zoek ik die pijn bewust op. Het is mijn zwarte maan. Ik doe mijn ogen dicht en ik voel je, zie je, ruik je. En dan laat ik de pijn stromen, het gemis toe. Die gapende, donkere ruimte in mijn ziel. Die jij eens op wist te vullen. Vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen kende ik je. Alsof ik wist wie jij was in het diepst van je wezen en andersom. Jij wist wie ik was. Ook al waren we anders. We kenden elkaars schaduw.We konden lelijk zijn bij elkaar en hadden elkaar dan niet minder lief. Dat mis ik nog het meest…maar ook je eigenheid, je onafhankelijke visie. Die zo respectvol kon botsen met de mijne. Onze gesprekken. Je was mijn muze.

Soms deel ik een herinnering. Zoals met je moeder. Dan glimlachen we en zijn daarna even stil. In de stilte zweeft het gemis, ben je toch aanwezig. Ik heb je moeder nog nooit een traan om je zien laten.. Misschien huilt haar hart razende kreten, maar je ziet het nooit. Of  heeft ze uit angst voor een breuk, een scheur, haar hart gepantserd met een geweven harnas van glimlachjes? Ik weet het niet en ik zal het ook nooit weten. Zó dicht als ik bij jou mocht komen, zó ver houdt jouw familie me van hun zieleroerselen vandaan.

Als ik met oude vrienden ben dan komt het weleens voor dat we een muziekstuk horen. Of een kunstwerk zien. Dat zou jij mooi vinden, zeggen we dan tegen elkaar. We knikken tevreden omdat we jouw voorkeuren zo goed kennen. Dan ben ik even niet alleen. We delen het gemis, de pijn dat je er niet meer bent om nieuwe voorkeuren te ontwikkelen.

In die zeven jaar heb ik me wél ontwikkeld. Ben verder gegaan, heb nieuwe herinneringen gecreeërd zonder jou. Ik heb BDSM weer opgepakt, nieuwe experimenten gedaan. Ik had het graag met je gedeeld, maar dit is een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Ze zeggen weleens dat na iedere zeven jaar er een nieuwe cyclus begint en misschien is dat ook wel zo. Het lijkt alsof BDSM ook een deel van het gapende gat in mijn ziel kan vervullen, een diepte kan bereiken die lange tijd verborgen was onder het zware verdriet dat ik voelde. Nu, na zeven jaar laat een andere kant van mijn zwarte maan zich weer zien. Een helende, regenererende kant. Ik groei. En ik weet zeker dat jij daar ergens in de hemel met een grote glimlach naar me kijkt!

Verlangen

Diep in me
verlangen

de prins
in het sprookje
baande zich een weg
door de rozenstruiken

kust de prinses
wakker

de prins
heeft voor mij speciaal
duizend rozen gesneden

streelt me met de blaadjes
verleid me met de geur

en…

drukt liefdevol
prikkende doornen
in mijn vlees, mijn ziel

langzaam ben ik aan het ontwaken…

Stil
lig ik
klaar

Het touw
dat door je handen gaat
roetsjt
sist
glijdt
ritselt
kraakt

Opperste concentratie
we praten niet
mijn kreunen bewaar ik voor later
Nu
verstomd het geluid van de wereld
laat ik me meezuigen naar de leegte
van het heelal

jouw handen
vol zekerheid
en kracht
door, over, onder mijn lijf
ik ril
sterren voor mijn ogen, in mijn hoofd

Het touw en ik
voor even verbonden
gestuurd door jou

Stil
lig ik
jij kijkt

Gebonden in vrijheid
vrij en gebonden
ik zweef

ik ga verhuizen. Ben de reclames zat. Zie; http://mozaiek—colorsofsubmission.blogspot.com/

Dit las ik in het nieuws:

Prostituees vrijgesproken na dodelijke sm
Uitgegeven: 3 juni 2008 16:09
Laatst gewijzigd: 3 juni 2008 16:25

ANTWERPEN – Twee prostituees uit Antwerpen zijn dinsdag door de rechtbank in Antwerpen vrijgesproken van schuld aan de dood van een cliënt die overleed na een zes uur durende sm-sessie.
De weduwe van de 38-jarige man had 1,4 miljoen euro geëist omdat de dames haar man in nood niet zouden hebben geholpen. Maar de rechter oordeelde dat de vrouwen gedaan hadden wat ze konden om het leven van de man te redden.

Het slachtoffer was bestuurder van een rederij en bezocht in december 2005 een bordeel in Antwerpen. Daar had hij een zes uur durende SM-sessie, inclusief tepelklemmen en elektrische schokken. Hij dronk champagne en snoof cocaïne. Aan het eind van de avond viel de man in een diepe slaap waaruit de prostituees hem niet meer wakker kregen. Ondanks reanimatie overleed hij, mogelijk heeft de combinatie van cocaïne en elektroshocks geleid tot een zuurstoftekort in het hart. De vrouwen zijn daaraan niet schuldig, aldus de rechter.

B. was laatst ontstemd over mij. Post nou eens waar je diepste verlangens over gaan. Zoek plaatjes. Of verwijs naar ander weblogs waar je ‘iets’ vindt. En, kijk porno. Dat je eens een keer leert aftrekken.

Dat porno kijken lukt niet zo. Er is zo veel. Waar moet ik beginnen? Plaatjes die inspireren zijn er genoeg. Weblogs ook. Net als s.o.d. kick ik ook op vernedering. Anders, maar we zijn allemaal anders, niet? Dat ik niet goed kan aftrekken is waar. Ik schaam me diep ervoor, maar het is zo. Ik kan er helemaal niks van. Ik vraag me af of ik ‘de techniek’ van pornofilms kan leren? En ik vraag maar eens een keer ongegeneerd geneerd om hulp. Hoe leer je goed aftrekken? Hoe doen jullie het? Heb je tips over pornofilms?

Over mijn diepste verlangens: ik droom, denk, fantaseer al heel lang over een vleesvork. Zo’n doodgewone, roestvrij stalen vleesvork die in veel huishoudens boven het fornuis hangt. Dat die dan in mijn rechterborst, ergens bovenaan, wordt geprikt. Zo diep dat het bloedt. Twee gaatjes waar straaltjes bloed kronkelend langs mijn borst over mijn tepel heen stromen. Vraag me niet waarom. Het lijkt me bloedgeil. Waarom alleen mijn rechterborst? Ik weet het niet. Misschien omdat je rechterzijde staat voor je rationele kant. Dat die maar eens doorgeprikt moet worden. Maar dat kan ook te ver gedacht zijn.

Gisteravond – ik had B. ’s middags een tikkeltje verward verlaten*- kon ik het niet laten. Ik pakte mijn vleesvork en hield het koele roestvrijstaal tegen mijn verhitte borst. Ik prikte voorzichtig in mijn zachte vlees. Het voelde heerlijk. Ik probeerde wat dieper te drukken. Ook heerlijk. Ik durfde echter niet door te drukken. De punten van mijn vleesvork waren noch gesteriliseerd, noch scherp genoeg om zonder al te veel pijn diep door mijn vlees heen te drukken (en later lelijke littekens die moeilijk genezen – jahaa, er schiet wat door je hoofd tijdens ‘momenten’)

Dus, geen bloed! Wel werd ik steeds creatiever. Met de vleesvork maakte ik lange krassen over mijn borst. Prikte rondom mijn tepel. Het gaf een heerlijke nagloed.

Als ik ooit durf dan zou ik ook wel in mijn schaamlippen willen prikken, krassen. Misschien koop ik ooit een vleesvork met scherpe punten, of ik vijl ze er aan. Dat er bloedbanen ontstaan. Bloederige krassen, zoals je weleens op plaatjes ziet.         

* het verwarde verlaten kwam omdat B. – op de valreep- mij aan de haren trok in het trappenhuis en zijn tong diep in me liet verdwijnen. Dit, terwijl er duidelijk hoorbaar, iemand onze richting opkwam.

Lucht, aarde en water in één. Alles is nu schoon. De spiegeling maakt duidelijk. Balanceren. Beweging>rust<wiebel>balans…cirkels in het water breiden zich uit.